In Paradiso

 

 

 

De tijd vliedt, het is alweer 2 maanden sedert we de lage landen achter ons lieten om naar onze stek in Zweden te trekken.

De dagen gaan open en dicht, voor we het weten is er alweer een week voorbij. Het is net alsof de tijd krimpt en steeds sneller en sneller ronddraait, net als we vroeger in een draaimolen stapten. Sneller en sneller rondtollen en dronken van genot met wiebelende

Sneeuwhoen

benen afstappen van het steeds trager ronddraaiend rad. Nu kunnen we niet afstappen, de dagen glijden in elkaar.

Enkele zaken blijven vertrouwd: de herten die komen afgelopen wanneer ik met de emmer vol hertenkorrels schud, de piepende eekhoorn hoog in de bomen, de vogels die kwetterend en tjilpend over onze hoofden fladderen. De natuur die telkens weer haar onweerstaanbare pracht laat zien en waar wij elke keer weer in ademloze bewondering naar staan te kijken. Er zijn nog zekerheden op deze aarde. Op het eigenste moment dat deze bijdrage wordt geschreven staat er vlak voor het vensterraam buiten in de tuin een hertje te eten, een eekhoorntje zit tussen haar poten mee te eten, een gaai zit vanop een tak te kijken en wacht tot de kust veilig is om ook een korrel of graan op te pikken.

Onze viervoetige vrienden genieten van de sneeuw en de vorst, het zit diep in hun genen verborgen. Hoe kouder en hoe meer sneeuw, hoe meer ze zich in hun sas voelen. We hebben dit jaar al vroeg een voorbode van de komende winter gehad. De rivier die is ingedamd is deels een gigantisch stuwmeer geworden. De kant waar wij verblijven is

Met de trapslee op de rivier

een overstromingsgebied waar de maximale diepte twee tot twee en een halve meter is. Langs die kant is het ijs al zeven centimeter dik maar aan de overkant waar de rivier oorspronkelijk stroomde bedraagt de diepte wel acht meter en is de rivier nog open. Het is fenomenaal om op het ijs te lopen, we beseffen maar al te goed dat we nog maar pas een maand geleden met onze roeiboot op de rivier aan het spelevaren waren. Nu glijden we over de bevroren rivier met onze trapslee.

We gaan met honden oefenen aan een tempo van twee dagen lopen en één dag rust. (filmpje van hersttraining) Eerst konden we op de bospaden maar nu is de sneeuw net iets te diep om er door te dabberen maar daar tegen over staat dan dat de grindweg waar we op rijden onder een laagje aangereden sneeuw ligt waardoor het voor de honden zacht genoeg is om lange tochten te maken in de ijzige kou van de vallende avond. De twee tweebeners daarentegen dienen zich flink in te duffelen om de lange tochten te overleven maar als je dan na twee uur buiten aan min vijftien op een ATV gezeten te hebben, weer naar binnen gaat waar het zestien graden warm is en een kop koffie je staat op te wachten, dan ben je de gelukkigste mens ter wereld. Daar kan geen rijkdom, geen nieuwe kleren naar de laatste mode noch het beste restaurant ter wereld tegenop…

5 Reacties op “In Paradiso

  1. Lieve John Wat een fijn verhaal weer . Het is mooi ,met de foto s van de dieren er bij ,en ook het filmpje is supper . Lieve groeten ook voor Riet. Ans

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

    • Lieve Ans, bedankt voor jouw mooie woorden. Ja, we hebben het goed hier. Geen drukte, geen stress. Hier in het bos aan de oever van de rivier is het leven goed…

  2. Mooi geschreven en zeer mooie foto’s, zijn blij dat we kunnen mee genieten van jullie avonturen. Hier nog altijd geen sneeuw maar reeds
    heel wat frisser. Genieten maar want het gaat allemaal zeer vlug.
    Groeten

Anrwoord

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.