De tijd vliedt…

Soms gaat de tijd zo snel dat je algauw een aantal weken verder bent. Je kijkt even je schouder en weg is de tijd, opgelost in het niets, alleen de herinneringen blijven, soms zo vaag dat je je afvraagt of het allemaal wel echt is gebeurd.

Nadat de eenzame motard weg tufte op zijn vijftig jaar oude Honda 50cc, richting Noordkaap, die hij trouwens bereikt heeft, konden wij nooit vermoeden wat de nabije toekomst ons voor narigheid zou bezorgen.

Onze twee huishonden konden het niet meer met elkaar vinden, zo maar van het ene op het andere moment werden zij gezworen vijanden. Eerst dachten wij dat het te maken had met het onverwachte en onbekende bezoek waardoor ze uit hun gewone doen waren. Het werd steeds erger en de situatie escaleerde voortdurend. Tot wij merken dat het nieuwe teefje een, wat men noemt, stille of droge loopsheid had waardoor de hormonen van de onze jongste hond door zijn lichaam gierden. Een bevriend musher en kweker van Alaskan Malamutes die het ras door en door kent, vertelde ons dat hij vreesde dat het nooit meer goed zou komen. Omdat de rust niet weerkeerde moesten we een nieuwe thuis voor onze jongste hond zoeken. We hadden het geluk dat we een prachtig gezin vonden die zich over onze vriend wilde ontfermen.

Elke morgen ga ik de hertjes voeren, ik neem de voederbak en schud ermee, roepend: “kom, kom, kom”, een echte duivenmelker waardig. Net als de duiven komen de hertjes op het geluid van mijn stem, vanuit de kreek en het bos onze heuvel opgelopen. Wij, de hertjes en ik, komen tot op twee meter van elkaar oog in oog te staan wanneer ik het voer uitstrooi. Een magisch moment waar ik elke morgen ontzettend, tot ontroering toe, kan van genieten.  Het is al gebeurd dat wanneer ik heel stil blijf staan, er eentje tot vlak naast mij komt eten. Je wordt daar zo warm van.

We genieten nog altijd van al het moois dat we elke dag mogen zien en soms ook voelen, vooral wanneer het min 30 is. Het is niet altijd een pretje om met zo´n temperatuur op de slede te staan, het wordt nog wat kouder achterop . Je loopt of stept dan maar wat mee om het warmer te krijgen. Wanneer je dan thuis komt van zulk een helse rit, met bevroren baard,  de ijskoude lucht in je neus, de kou van sneeuw en ijs die langs de zolen van je laarzen langzaam omhoog kruipt, tintelende vingers in je handschoenen en wanten, dan krijg je een lekker warm gevoel omdat je het gedaan hebt, omdat je jezelf hebt overwonnen.

Het meest hectische aan zo´n rit is de start. Samen met mijn geliefde maken we de honden en de slede klaar. Mijn geliefde doet de harnassen om, ik neem een hond en ga samen met mijn geliefde naar de startplaats waar de slede staat. Zij blijft bij de slede en de honden wanneer ik telkens op en neer de helling loop  om de volgende hond te halen. Ondertussen spant zij de honden in en probeert ze in toom te houden, wat niet eenvoudig is. Wanneer ik op de slede sta en klaar ben om te vertrekken, maakt mijn geliefde de lijn los van de op en neer springende honden, ze schieten vooruit, ik sta met mijn volle gewicht op de rem om de snelheid onder controle te houden, ik hoor mijn geliefde nog iets roepen wat ongeveer klinkt als “eeee….oooo…. ug …..o……aaa” Wat in normale taal moet zijn: “Wees voorzichtig, tot straks” Wanneer de snelheid wat genormaliseerd is kan ik naar mijn geliefde zwaaien als dank voor de hulp die ze mij geeft. Als het team wat gekalmeerd is, binnen een week of zo, kan mijn geliefde ook mee met haar sleetje en kunnen we regelmatig weer samen genieten van al het moois dat de natuur ons geeft…

 

5 Reacties op “De tijd vliedt…

  1. Droevig dat het zo gelopen is, maar hij is in goede handen zo te horen en jullie zien hem nog, en vooral de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar. Van ons gezin

  2. John, bedoel jij dat Zeno naar een nieuwe thuis is verhuisd?
    Hier veel sneeuw gekregen vorige week. Ik heb met de kruiwagen sneeuw vervoert naar de serre tot ze volledig vol lag, zorgt voor een goede drainage blijkbaar.
    Hou jullie haaks.

    • Zeno is no steeds bij ons. Wij hebben voor Zappa een mooi thuis gevonden bij mensen die het er voor over hadden om 900 km, enkele rit, te rijden voor Zappa. Hij mag mee naar her werk van de man of mag mee naar de paarden. In het begin was hij wat bang van die grote beesten maar blijkbaar komt hij nu goed overeen met die paarden. Het koppel kent Alaskan Malamutes, het is niet hun eerste AM…

Anrwoord

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.