Wat een week…

 

 

Wat een week was dit. Op maandag sloeg alles tegen: de auto startte niet, de sneeuwscooter startte niet, de quad startte niet… en neen, de batterijen waren niet leeg en de sneeuwscooter kan manueel gestart worden. Geen uitstap met het hondenspan voor de quad en op de rivier lag er water onder de sneeuw, dus met de slede eropuit trekken ging ook al niet. Neen, het liep voor geen meter die maandag, een echte baaldag. En daarenboven min 30.

Het kan verkeren, dat zei Bredero in een ver verleden ook al. Op dinsdag kreeg ik de quad aan de praat, hoe weet ik nog altijd niet maar we konden een korte tocht ondernemen. De auto was snel opgelost: een paar uur de motorwarmer aanleggen en ook dat euvel was opgelost en na wat gemorrel en getrek onder de motorkap van de sneeuwscooter kreeg ik ook dat in orde.

Doordat de sneeuw bevroren is worden de bomen topzwaar en buigen ze diep door, alsof ze een reverence maken, mooi om te zien maar sommigen hangen diep over de weg. Een auto kan er net onderdoor maar onze camper is iets te hoog. We zouden het probleem even snel oplossen: aan de onderkant eventjes de boom doorzagen en hem opzij trekken. Dat dachten we maar de werkelijkheid is altijd net even anders dan het plan. Zoals ik al zei: het kan verkeren. Er staat een helse kracht op zo’n doorhangende boom waardoor je hem eigenlijk niet helemaal kunt doorzagen. Wanneer je ongeveer de helft hebt ingezaagd zorgt het gewicht van de sneeuw ervoor dat de stam van beneden naar boven in  tweeën scheurt. Niet zachtjes maar met een razende snelheid en het onderste afgescheurde deel springt vervaarlijk naar achteren precies naar de plek waar je staat om de boom te kunnen doorzagen. De eerste boom kon ik horen schuren, ik had net de tijd om achteruit te springen maar de tweede boom gaf geen geluid, het afgescheurde deel scheerde vlak langs mijn gezicht, ik had net de tijd en plaats om wat uit te wijken. Alweer een les geleerd:  hier is er helemaal niets vanzelfsprekend en je moet steeds op je hoede zijn voor het meest onverwachte.

We hadden iemand met een sneeuwscooter zien rijden, dat zouden we ook proberen om te zien of en waar er water stond. Als er iemand over de rivier gereden heeft kun je gemakkelijk de plassen zien. Er waren er geen dus… ook dat was boffen: we konden er met de slede op uit. We dienden eerst te oefenen op de start. Steil naar beneden door het bos. Onze twee eigen honden kenden we maar de twee nieuwe leidhonden die  gaan ervan door als de bliksem en die snelheid dienden we onder controle te krijgen in het bos vooraleer we met een volledig team op stap konden. ( klik hier voor een filmpje )

De week is uiteindelijk goed geëindigd.

Morgen, kerstavond, verwachten we een eenzame motard die op weg is naar de Noordkaap. We kennen hem niet, hij kent ons niet. Het wordt boeiend… wordt vervolgd.

Advertenties

Anrwoord

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.